araba vardı. belki yoktu. biri vardı. birden bağırmaya başladı. korktum. uyandım. dışarıdan sesler geliyordu.

bugün koyu renk bi araba sabah beşe doğru sokağın başında durdu. içinden iki adam indi. arka koltukta oturan üçüncü adamı (ya da çocuğu; çünkü yirmili yaşlarının başında görünüyordu, ama benim de gözlüğüm yoktu) çıkarıp omuzlarından tuttular. çocuk o sırada kaldırımda içki şişesini kırdı ve beyaz tişörtlü olan çocuğa doğru hamle yapmaya çalıştı. siyah tişörtlü olan aralarında durup beyaz tişört'e izin vermedi ve çocuk bu sırada beyaz tişörtü itti. yere kıç üstü oturan beyaz tişört'ün beyaz ayakkabılarından teki çıktı ve buna benim dışımda hiçbir sokak sakini gülmedi; çünkü hepsi horu horul uyuyordu bense bağrışma seslerine uyanmıştım. siyah tişört çocuğu ite kaka sokakta gezdirmeye devam etti ve sonra bi yere çömelmesini sağladı. bu sırada beyaz tişört'e arabaya geçmesini söyledi, beyaz tişört sokağın başına kadar gidip geri dönerken çocuğa "gonuşacaz amuagoyayım bi otur" dedi. aradan bir dakika geçmeden beyaz tişört az önce gönderildiği mevkiye geri döndü ve ikisi birlikte çocuğu kaldırıp arabaya götürmeye başladılar. siyah tişört, eğer yanlış anlamadıysam çocuğa "niye tokat attın lan?" dedi ve arabaya doğru yürümeye devam etti. çocuk arabaya girmek istemedi, "gidecem ben" dedi, siyah tişört de "gir la gir gonuşacaz" diyerek zorla çocuğu içeri soktu ve sonra kapıları çarpıp gittiler.

bense gece gece şahit olduğum şimdi düşününce üçüncü sokak başı olayından sonra hafif ürkmüş, kafası karışmış bir şekilde yatağıma geri dönerken çocuğun adamların kız kardeşine tokat attığını ve onların da bunun hesabını sorduklarını düşündüm. ama tabi ki öyle bir şey yoktu ve üstelik yanımda tam da o saatlerde olmasını istediğim adam kim bilir rüyasında kimi görüyordu.

dün serzenişte bulunduğum dostlar bugün olimpos'a giderken yolu kaybettiler ve her ne kadar şu an benim yol yardımım sayesinde popolarını tatilin verdiği huzurla hasırlara koyuyor olsalar da bunu tanrı'dan bir işaret olarak görmemem için hiçbir sebep yok.

HAHAHA.
Video: 1 kadın 1 erkek - tipik erkek   Etiketler: bir, kadın, bir
http://fizy.com/#s/1lsjoq

ve bazen komik olan iki romantik komedi izleyince, senin beni araman oluyor. ne derler bilirsin: "why are you doing this to me i wonder."

'sen hiç gelmedin.'


sana dokunmak tüm kelimeleri yakmak gibi.





tam olarak nasıl olduğunu anlatamam, çok ağır hissediyorum, hepsi bu.
maslow. sosyal güdüler. fizyolojik güdüler. çatışma. alt düzeydeki ihtiyaçlar. giderilmeden. üsttekilere. geçilemez. geçilmiyor.
merhaba. biraz sarılabilir miyiz? sonra istersen, hiç görüşmeyebiliriz.
koalalar okaliptüs ağaçlarına sarılarak uykuya dalar ve uykularında ağaçtan düşerek ölürler.miş.
http://fizy.com/#s/1ltigh
birçok korkular demetinin
çok gergin ipiyim.

neyse ki saçmasapanlığı yadırgayacak durumda değiliz.

her şey gibi bir şey ama burada kimse takılmadı. her şey bir "he" demene bakıyor kaba olmanı benden başkası kale almamalı. yani diyorum ha deyip de şekeri bardağa atmak bu kadar zorsa ben gökyüzünü gösterene kadar herkes dağılmış olur tanrım nolur hiçbir şey bir kompozisyon bütünlüğünde değil.

beni affet.

bana şarkılar kaleme almanı tabi ki kimse beklemeyecek; çünkü hüznün vurgusunu hep yanlış yerde yaparız
önlerinde öpüştüğümüz sokak dolusu bir insan bunu bilir.

herkes kadar kimse olmak istiyorum, farkındasızlığın da farkındalığı var işte bu yüzden herkesten bir fazla olmakla cezalandırılıyoruz. hem ben sana desem ki kitabımı düşürdüm
beni kim ciddiye alacak
otobüsler komedyanın kendisidir, bundan şüphem yok artık.

gözleri görmeyen bir ev gibi odam, yatağım küçülüyorsa bundan sana ne hem biz hiç sarılmadık sabaha karşı
çok karışık bir çarşafın kırışık yüzüne uyanalım demedim mi ben sana
sevgilim bilmiyorum
bu bir sarhoşluk belirtisi değil.
rüya boyunca sarışın bir kadını birinin birini aldatmasını önlemek için trenle göndermeye çalışıyordum ve bir bilet almak bu kadar zor olmamalıydı. tren saati: 14:42

yarı çalıntı cümleler ile.

hayalimde kendimi duvarlara vurarak hala geçememekte olduğumuz bu yıl boyunca her dershane çıkışı 413 durağında sorguladığım bir garip hal konusunda yalnız zannediyordum, meğer değilmişim. otobüs daha durağa yaklaşırken en fazla on beş dakikadır bekliyor olan bir insan topluluğu kapıya doğru (buradan sonra bana yalnız olmadığımı fark ettiren güzel insan konuşuyor) canhıraş koştu.çünkü oturmalarını garantiye alan ön sırada olmaları durumu ellerinden böyle alınıp riske atılmıştı.
kendisine maddi ve manevi zararı minimumdan da az olan olaylara karşı bile duyduğu hırs vsvsvsgdfgndklj şuan diyeceklerimi bin kişi demiştir zaten neyse.

...

o olay ne sinir bozucu lan....allahım.....insanlığa inancımı kaybetmek istemiyorum...eşhedüüü....ulu manituu....yetiş yaa papucu büyük yüce buda....şalom....


anlatabiliyor muyum.

bugünün dünden farkı - yok.

saçının bir tarafı daha kabarık duruyordu, kaygılıydı. gülünce bir gözü daha fazla kısılıyordu, kaygılıydı. güneşte yanakları kızarıyordu, kaygılıydı. pantolonun paçası biraz yukarda duruyordu, kaygılıydı. otobüste dengesini sağlamakta zorlanıyordu, kaygılıydı. müziği yüksek sesle dinliyor olabilirdi, kaygılıydı. bağcıkları çok fazla görünüyordu, kaygılıydı. kaşlarını çatarak mı bakmıştı kıza, kaygılıydı. kalktığında beli açılmış olabilirdi, kaygılıydı. şemsiyesinin suyu birine mi sıçramıştı, kaygılıydı. laf mı atmışlardı, kaygılıydı. yeterince mutlu görünmüyordu, kaygılıydı. gözlerinin altı fazla koyuydu, kaygılıydı. kazanamayacak olabilirdi, kaygılıydı. bugün yeterince güldürmemişti kimseyi, kaygılıydı.

biraz daha rahat olabilsem belki asansör boşluğundan düştüğüm rüyalar görmezdim ve yediklerim yeniden 'tadıyor' olurdu. henüz on sekiz yıl olmasına rağmen nefes almanın bile beni bu kadar kaygılandırması sanki evden çıkarken nefesimi tutuyormuşum da gün boyu öyle geziyormuşum gibi hissettiriyor. bazen çok zorlanıyorum ve bazen otobüste biri bana anlamış gibi gülümsüyor.

patates

uzun yıllardır ankara'da yaşayan biri olarak istanbul'da gözümü açmanın en güzel yanının sabaha karşı oda henüz kahverengi - griyken, herkes uyurken martıların çığlıklarını duymak olduğunu düşündüm hep. ankara'nın kimseyi uyandırmadan ötmeye çalışan kuşlarının yanında ne olup bittiği umurlarında değildi martıların çünkü. çocuk ağlaması ya da sarhos narası sanabilirdin, umurlarında değildi.
şimdi o sabahlara başka anlamlar karıştırabilir miyim?
bilmiyorum.

görmeyip duymayıp bilmediğimiz bir dünyada her şey daha iyi - değil.

BTK'nın geçtiğimiz hafta alan adı sağlayıcı kurumlara gönderdiği yasaklı kelimeler saçmalığından haberiniz olmuştur. Ülkemizin interneti zapturapt altına alma konusunda dünyanın en sansürcü devletlerini geride bırakacak hamlelerine sürekli yenileri ekleniyor.
22 Ağustos'ta devreye girecek sistemde, en özet ifadeyle, internete bir devlet filtresinden geçerek gireceğiz (kararın tamamı burada). Filtreler bir kaç tip ve her internet abonesi bu filtrelerden birini kullanmak zorunda, filtreyi aşmak suç olacak. İşyerinde Websense gibi uygulamaları kullanmak zorunda olanlar bilir, "tasteless" yani "zevksiz" bahanesiyle mizah sitelerine bile erişim engellenir kimi zaman Websense ile. 22 Ağustos'tan itibaren artık aradığınız bir çok şeye ulaşamayacaksınız.
Başkent Üniversitesi İletişim Fakültesi öğretim görevlisi Prof. Dr. Mutlu Binark'ın Yeni Medya Düzeni için yazdığı makalesinde konu hakkında güzel bir yorum bulunuyor.
Konunun gündeme taşınması da Serdar Kuzuloğlu'nun NTV'de verdiği bir röportaj oldu. Mizah programı yaptığını zanneden Banu Güven'in izin verdiği sürelerde Serdar konuyu gayet güzel toparlıyor. Vaktiniz varsa izleyin lütfen.
Lütfen konu hakkında bilgi sahibi olun ve etrafınızı yaklaşmakta olan dev sansüz dalgaları hakkında uyarın.

Kaynak: Bigumigu

yaysak mı yaymasak mı diye düşünmeden,
mümkünse.

ah ek olarak, bloguma da girilemeyecekmiş şurada geçen bir kelimeden ötürü.
güzelsin sevgilim
ama çok yakından!
dün de 3-4 gibi yattım ve sabah kalkabilmek için birer dakika arayla üç alarm kurdum. uyanmasına uyandım ama içimdeki isteksizlik tüm bedenimi ele geçirdiğinden yatmaya devam ettim ve dershaneye gitmedim. kahvaltı yerine arada yaptığım gibi yemek yedim, city of angels izledim, 98'de hollywood filmlerinin de yeşilçam'dan pek farkı olmadığına karar verdim ve sonra gidip yine uyudum. annem en sonunda o kadar sinirlendi ki kapıyı açıp kalkmam ve bütün gün yatmam üzerine yüksek desibelli cümleler sarfetti. ben de uyandım. rüyamda ikinci şeytan marka giyer olayı cereyan ediyordu. sarışın, parası bol kadının biri bana asistanı olmamı teklif ediyordu ve sonra tuhaf bakışlarla asistanlıktan nerelere yükselebileceğimi anlatıyordu. en son çay için verilen kuponları aradığımı hatırlıyorum kadının masasında. sonra annem geldi.