grad

yapmak istediğim şeylerle arama düzenli olarak bu coğrafyada doğmuş olmanın verdiği maddi sıkıntıların girmesinden gına geldi. sürekli olarak bir şeyler kursağımda kalıyor. yani herhangi bir şeyin en süperi olmak için zaten yeterince hırs sahibi değilim sanırım ama güzel olan şeylerin kıyısından geçmekten yoruldum. güzel bir şey ya olsun ya da tadına da bakmayayım. bir noktada gerçekten oh be demek istiyorum artık. sıçarım öyle işe ya. hmm bu oldu, peki şimdi nolacak demekten iliğim kurudu ya. üstüne üstlük bir de olan bir şey üzerine evet çabalarım meyvesini verdi falan diye düşünmeye doğru bir adım atmaya çalışırken, yo ne münasebet diyerek geri oturtuldum. yapmam gereken milyar tane şey var ve kendi başıma yapmam gerekiyor. alternatifim yok, kimse bana yardım edemez. bendeki çabanın meyvesi buna kadar gelebildi. fenalıklar geçiriyorum arkadaşlar, fenalıklar.

bunun dışında starbucks'a başvurdum. wow wow wow. bi kahvemi içersiniz belki.

insan kendini kaç şekilde ikiye bölebilirse artık, her şekliyle böldüm kendimi. aklımı böldüm, kalbimi böldüm, hayatımı böldüm, vücudumu böldüm. savunmasız değilim ama tarif edemediğim kırgınlıklarla dolu içim. öfkem tam geçti mi emin değilim. insan neden acısını yaşamak için zaman tanımaz kendine sanki. çok üzülürsen devam edemezsin, üzülmezsen ileride yine çıkar karşına falan. ideal üzülme süresi varmış gibi. 

bir sürü şey değişti. varlığından haberdar olmadığım şeyler varmış, gördüm. bildiğimi sandığım şeyler hiç öyle değilmiş. sınırlar değişkenmiş, insanlar bir sürü. 

bir sürü şey değişti. 

yine de hiçbir şey kesin bir noktaya varmadı. aptal aptal ağlamak istiyorum. 

kendimi böldüm. iki taraf da birbirinden ağır. içim daralıyor. 

naber lan bulog, ben böyle:

vanya dayı ve bir şeyler üzerine

dün akün'de vanya dayı'ya gittik. uzun zaman sonra gittiğim bi oyun. bok gibiydi. tabi bunda yüksek ihtimal önceki gece sabahlamış olmamın payı da vardır ama oyuncuların ezberinin kötü olduğunu falan anlayabildiğimiz bir oyundan bahsediyorum. berbattı. üstüne bir de iğrenç seyirci kitlesini eklersek salondan suratımız ekşimiş olarak çıkmamız garip kaçmayacaktır. bak sevgili okuyucu sana sesleniyorum, o siktiğimin telefonunu ne sinema salonunda ne tiyatroda aç. hadi sinemada saygısızlığın tüm seyirciye, tiyatroda sahnedeki insana ettiğin terbiyesizliğin farkına var. sok o telefonu götüne.

projeleri teslim ettim, yazmam gereken iki kısa essay ve girmem gereken bir sınav kaldı. sanırım a ile geçebileceğim bi dersten sırf mezuniyet projemle uğraşmaktan yıldığım ve başka projeyle uğraşmaya bir gıdım isteğim kalmadığı için daha düşük bir şeyle geçeceğim. 

mezuniyet falan bunlar acayyyip şeyler. ama bildiğim bi şey var o da bir süre durmak istediğim. bir süre denizin ortasında süzülür gibi durmak istiyorum. sonra çeşitli şeylere endişelenmeye devam edeceğim. belki bu durma sırasında alakasız bir işte çalışırım. küçük bi kafede garson olsam mesela çok kötü olmazdı ama öyle küçük tatlış bir kafe bilmiyorum ankara'da. anca kızılay'da bok muamelesi. kızılay demişken, leman kapanmış? yerine zaytung gelmiş? ama garsonlar aynı? hsdfnlsgjm canımız sağolsun.

şu birkaç haftada bir sürü insanla tanıştım ve bundan çok memnun olduğumu söylemek istiyorum. ondan da öte üniversite hayatımın en güzel insanıyla tanıştım mezun olmadan. du bakıyım. valla en güzel. 

yarın mülakat seminerine gideceğim. ahahaha öfff. önemsemediğin şeyleri önemsemeye başlayınca mülakatın da seminerine falan gidiyorsun işte. 

boş mu konuşuyorum diye sordum kendime vallahi boş konuşuyorum be.

neyse şunu dinleyin

bunu da izleyin

iyi gelir (ikisi de 2011 tarihliymiş be. e tabi insanın kayıp yılı olunca. onları kaçırmışım hep).

best day of internet

hohoho vallahi öyle oldu. ama ondan önce, uyku çok garip bir şey. projeye devam etmeye başladığım anda inanılmaz uykum geliyor. aptal aptal internette dolaşmaya başladığımda ayılıyorum. isteksizlik falan bunlar mühim şeyler.

neyse. bugün internette baya güzel şeylere denk geldim. resmen verimli kullandım.

öncelikle işaret dilini öğrenebilmeyi hakikaten kolaylaştıracağını düşündüğüm şu proje.

sonra kurucuları çok zeki, barselona'dan ajansın yaptığı şu pr.

bu video:

bu reklam.

konuşacak kimselerim azaldığı için artık daha sık falan yazabilirim. kim bilebilir. şimdi boynum kopana kadar çizim yapmaya devam edeceğim.

aklımı kaybedeceğim.

bugün duş alırken tabuları düşündüm. ama ortalık yıkmayan tabuları. kılları düşündüm. terlemeyi falan. göbekli olmayı. bunlar bazı tabular. bülent ersoy'un ameliyatı gibi bi takım tabular. gerçi o konu belki ortalık yıkabilir.

hayatıma giren hiçbir insanın normal olmayışını elbet ben de istemedim değil. normal bir insandan sıkılırdım, sıkıldım da. genelde şöyle oldu: sevdim, çok küçük gibiydim ciddiye alınmadım, sevdim, sevilir gibi olduğumu sandım olmadı ama nedenini anlamadım, kalbim kırıldı. sevmedim, hatırlamak istemediğim anılarım oldu ve hem sevip hem sevilince felaket oldu hep. küçük ama etkileyici felaketler. ortalık falan yıkılmadı. kimse ölmedi ama ölüyor gibi oldu. kimseye zarar gelmedi ama takip edilme paranoyasıyla yaşadım bazı bazı. pasif agresif kaldım. ama hiçbir zaman sinir krizi geçireceğim endişesine kapılmamıştım.

şimdi artık birkaç aydır evde tek olsam avazım çıktığı kadar bağırıp kafamı duvarlara vurabileceğimi biliyorum. böyle bir ihtimalin varlığı somut. bunların yerine susmak ve ağlamak ise iki şeye sebep olur: hiçbir şey değiştirmez ve insanı duygusuz biri yapar. bu zamana kadar zaten hesap soramamalarımdan ötürü bir derece hislerimi kaybettiğimin farkındaydım. bilirsiniz, aptal gibi kendini bırakmanın güzelliği hiçbir şeyde yoktur. ama insan bir bırakır iki bırakır, her seferinde ağzı yüzü dağılınca bırakmaz. insan kendini hiç bırakmaz sonrasında.

bütün bunların yanında mezun olmaya çalışıyorum ve bütün bunların arasında, bütün bunlarla beraber her şeyi yürütmek imkansız. hayatımın en güzel ve en boktan zamanları gibi. ya da değil gibi. bilmiyorum. sabaha kadar çizim yapıp arada ağlayacağım sanırım.

bazı şeylerin farklı olmasını nasıl isterdim anlatamam. ama o bazı şeylerin içindeki bazı şeyler geri dönüşü olmayan noktanın fersah fersah ilerisinde. ben düşeceğim, onlar da kafamı ezecek.

hiçbir şey aynı anda iyiye gitmiyor. bi yerlerden bir şekilde bir kayıp veriyorum. uzundur kitap okumuyorum, bir utanç derecesini aldı, uzundur tiyatroya gitmedim, bahaneler uyduruyorum. uzundur seğmenler'de oturmadım, hava yeniden soğudu. 

herkesi sürekli idare ediyor olmak zorunda olmaktan çok yoruldum. kimse kimseyi idare etmek zorunda değil ya. beni kim ediyor bu sıçtığımın yerinde. eve gelip odada oturuyorum. sorulmadıkça derdimi anlatmıyorum. zorunda hissetmezsem konuşmuyorum. idare edilecek kadar kendim olursam kimse kalmaz zaten. ben niye idare ediyorum lan sizi? 

her şeyin çirkinleştiği yerlerde sürünmekten ve süzülmekten yoruldum. bitmek bilmeyen bir iğrençlik içinde, hastalıklı aylardır süren bir saçmalık. 

insanın iyi görünmesi iyi olması demek değil bunu ne zaman anlayacaksınız? yarı ölü bir şekilde etrafta gezinmiyor olmak hiçbir şey yaşanmadığı, hissedilmediği anlamına mı geliyor? 

bu ülkenin hiçbir yerinde yaşamak istemiyorum.

hiçbir yaşam şekli hiçbir inanış hiçbir şey iyi değil doğru değil.

bir sürü de keşkem var, niye? çünkü sadece sanrıdan ibaret olan şeyler üzerinden birine saygı duyduğumu zannettim. değerli bir şeye sahip olduğumu sandım. değerlere sıçayım.    

üzerine anlam yüklenen hiçbir gün olması gerektiği gibi geçmez. fazlasına gerek yok, üzerine anlam yüklemiş olmak yeterli. kendim de dahil kimseye zarar vermeden yaşamanın bir yolu olsaydı da öyle yaşasaydım. sürekli mutsuz olmaktan sıkıldım ama beş para etmeyen dertlerimi çözmek için doktora gitmek istemiyorum. bazen hiçbir şekilde hiç kimseyle insani herhangi bir ilişkim olmasın istiyorum, herkesin kurallarına göre oynamaktan yıldım. dünya üzerinde herhangi bir yerde içimde hissettiğim şeyden kurtulabileceğime inanmıyorum. uçurumun kenarında hayatımda ilk defa okyanus görmüşken bile ayağımın kaymasından korktum. bilinç hiç yok olmuyor. hayatımın ortasında olağanca ağırlığıyla duran otokontrolü en son ne zaman kaybedebilmiştim hatırlamıyorum. herkes ve her şey canımı sıkıyor. geçen yıl bugün madrid'de kendime pasta yapmıştım. birkaç gün sonra da hiç tanımadığım bir insanla konsere gitmiştim. kendime hediyeydi çünkü. ama babamın parasıyla. yine de hayatımın en güzel doğum günüydü sanırım. konserden eve dönerken, otobüsten inip yürüdüğüm bir yol vardı, o yolda dans ederken kendi kendime, aklımda kendime bugünü unutma demiştim, bu anı, hiçbir madde etkisinde olmadan bu kadar mutlu olabildiğin bu anı unutma. çevrende kimse olmamasına rağmen rahatça hareket ettiğin, güvende ve huzurlu hissettiğin bu anı unutma. 

unutma ekin.

galiba 17 şubat'ta bloga saldırı falan olmuş 400 kişi ziyaret etmiş görünüyo, saçmalığın böylesi. nabuyonuz? ben kötü. 50 shades of grey indirip hollywood'un yine nasıl gösterip vermediğini izleyeceğim. ama ondan önce bir sayfalık essay yazmam lazım. dün çekimde yine ayı gibi yorulduk. çekim yapmaktan hakikaten hiç hoşlanmıyorum. yine de bu kadar zavallı ışık bilgisiyle elde ettiğimiz görüntüler fena olmadı gibi. bundan sonra bitirme projem var ve sonra hem okula hem de ankara'ya veda edeceğim galiba. bu ülkede mutlu bir yaşam sürmenin imkansızlığı çaresizliğe dönüşmeden.

gitmeden şunu şuraya bırakayım, geçen dönemin projesi. si ya.

 .

size uzun ilişkinin sırrını vereyim:

gelecek ve biz

adlı seminerimize hoşgeldiniz.

HADİ LAN.

yaşıtım olan insanların yaptıkları şeylere bakıyorum, yani özellikle arayıp bakmıyorum belki ama bakıyorum ve kendimi acccayip geride hissediyorum. mezun olup bi şirkette çalışabilirim evet, o kadar kapasiteye sahibim ama olmak istediğim yerler bambaşka ve sanki oralara ulaşmak için geç kalmışım ya da yetersizmişim gibi gibi gibi hisler içimi yiyip bitiriyor.

gobelins'e baktım. programlarına falan ağlayasım geldi. sen de nerden başlamışsın bakmaya diye bir soru gelebilir, haklı da ama mesele olmak istediğim yerler işte. bakıyorum, kendimi zorlamıyor muyum? geliştirmiyor muyum? bir şeyler yapmaya uğraşmıyor muyum? uğraşıyorum gibi. yani bana öyle geliyor. sabahlara kadar çalışmanın, kafa patlatmanın bir anlama gelmesini istiyorum belki de, çünkü çabalıyorum, çabaladığıma inanıyorum. ama yeterince yapmıyor muyum? bilmiyorum. içimden ağlamak geliyor sadece. kendimi alıp kafamı masalara sürte sürte çalıştırmak istiyorum ama yapmak istediğim işler öyle yürümüyor ki. atlet değilim ki kalkıp koşayım mesela. okumam gerekiyor, kafamı toplayıp okuyamıyorum ya da sadece kelimeleri okuyorum ama bütün bir anlam ifade etmiyor. çizebilmek istiyorum ama çizim zart diye olmuyor. çok ve sürekli çalışma prensibini kazandıramadığım için kendime belki de suçluyum orda evet. internette ve televizyon karşısında oyalanıyorum bazen çok fazla evet. kafamı gerçekten masalara sürtebilmek istiyorum. 

sonra bir de hocalar kalkıp, ben çok çabaladığımı zannederken, yani kendimi geliştirdiğimi, o ana kadar sahip olduğum birikimi zorladığımı falan sanarken adam kalkıp yani iyi falan diyor. kendimi bir yerlerden atmak istiyorum. o zaman yaptığım şeylerin hiçbiri yeterli gelmiyor. demek ki iyi yapmamışım, demek ki yeterince yapmamışım, demek ki yeterince bilmiyorum. 

sonra bir de notlar var. benim çalıştığım kadar çalışmayan ya da hadi bol keseden sallamayayım ama en azından yaratıcılık ve özgünlüğe benim kadar kafa yormayan insanların gelip benimle nerdeyse aynı notları alması falan beni delirtiyor. o zaman ben yanlışım. yaptığım her şey, algım, kendimi belli bir şekilde görebilmek için yönlendirdiğim her şey yanlış. her şey aptalca. boş. 

kimsenin sırtıma vurup beni pohpohlamasını beklemiyorum. ama insan biraz emeğinin karşılığını görmek istiyor. gerçekten çok üzgün, kaygılı ve gerginim bu konuda. bilmiyorum belki de bu ülkede yaşamanın olayı bu. kimse hiçbir zaman yapıcı olmaz. kimse iyiyi söylemez. hep olumsuz.

nil karaibrahimgil'den birçok sebepten ötürü hoşlanmıyorum ama bazı şarkıları çok güzel oluyor.

kimsenin en özeli olmadığımız ve olamayacağımız ihtimali oldukça gerçekçi.

paper airplanes - boyhood

buraya yazmadığım aylar içerisinde hayatımda çok bi değişiklik olmadı aslında. ya da belki de oldu. yakın arkadaşım başka şehre taşındı, başka yakın arkadaşım sevgili değiştirdi, başka arkadaşım yakın oldu, önceliklerim değişti ya da özüne döndü de denebilir ahahahhaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaha.

insanların birbirlerine olan sadakatlerinin zamanla gösterdiği değişim üzücü ama daha üzücü olan bu değişimin kaçınılmaz olması. senin için de benim için de onun için de. 

geceleri gelecek kaygısıyla uyuyamıyorum bir süredir. aklımda bir sürü şey dolanıp duruyor. burs bulmam lazım. ülkede her şey yerli yerinde olduğu için bu işler de mükemmel işliyor tahmin edersiniz ki. doğru olup olmadığı belirsiz bir sürü yazının içinde sonsuzluğa ilerleyip, baş ağrısıyla bilgisayar başından kalkıyorum. 

yeni insanlarla yeni şeyler konuşmak istiyorum ama sanki herkes aynı şeyi anlatıyor gibi. birinin derdini dinlemek ve çözmek konusunda duygularımı filtreden geçirip saf mantıkla konuştuğumu hissediyorum artık. 

belki kariyer konusunda olmasa da hayatımla ne yapmak istediğimi aklımda daha da netleştirdiğimi hissediyorum, iyi bir son yıl, güzel anılar, yaşanabilecek bir şehir, suratı rahatsızlık vermeyen insanlar.

geçen gün okul kahvesiyle fal baktı arkadaşım, söylediği çoğu şey doğruydu. sanki beynimde bir şey var da onu aşsam gerisi gelecekmiş gibi. ama tıkanıklığın kaynağını bulamıyorum bir de hayvan gibi öksürüyorum. hastalıklar geçmiyor.

yarın pitching yapacağım. PİÇİNG. size bir fikir satmam gerekirse, size bir fikir satarım.

YALAN

madrid'de gerçek kandinsky tablosu gördüm. unutamayacağım şeylerden herhalde. insanın gerçekliğine inanamadığı çok az şey oluyor hayatında.

  

bu blog'un adını abim ilk defa beni aylakmadam'a götürdüğünde çok sevdiğim için aylakmatmazel koyduğumu arada bir kendime hatırlatayım. unutmuşum meğerse. o gittiğimiz yer sonra değişti, şu anki kocaman yer oldu. başta çok garip, fazla geniş, yabancı gelmişti. şimdi baktım ona da alışmışım bi yerde.

ofising

bugün patronu resmen bir kıza yazarken gördüm. bilerek kızın dibinden geçip, arkasını dönüp yan gözle kesti. adam 2 haftalık falan nişanlı. kimseyle konuşulacak şey değil ama içimde patladı bi yandan. böyle kötü olmaya gerek yok halbuki.

hazır gelmişken olan biteni de yazayım. staja başladım ve keyfim yerinde. güzel insanlarla bir şeyler öğrendiğim işler yapıyoruz. onun dışında arada ofise gidip gelen herkes istanbul'da yapamadıklarını, ordan nefret ettiklerini falan söylüyor. böyle şeyler dinledikçe bir yanım impossible is nothing diyor diğer yanım sıkıntılı, çünkü insanlar dertlenmeden önce de istanbul'a gitmeyi istemiyordum zaten.  yapmak istediğim şeylere bir yenisini ekledim ama bu yeni eklenen madde durumları çok da kolaylaştırmadı. seçenekler kafamdaki boşlukta keyiflerince uçuşuyorlar. 

aslında ofise normalden daha geç zamanda gidiyoruz ama ben ofise en uzak oturan olarak iki saat önce kalkmak durumunda kalıyorum. bu da sizlere şunu göstermeli: ankara'dan bir sik olmaz. alternatifler azalınca yolların bir önemi kalmadığına inandırmak zorunda kalıyor insan kendini. sabah çıkıp akşamın köründe dönüyorum, çünkü bu işler böyle. kurumsal değilsen böyle. rahatsan böyle. evin uzaksa ve araban yoksa böyle. yorgun olmak yine neyse de yapmak istediğim şeylere zaman ayıramamaktan kendime şikayetlenmeye başladığımı hissediyorum. bir yandan bu iyi bir fırsat, bir şeyler öğrenmek, bir anlamda çevre yapmak. öte yandan okul ve burs araştırmam, portfolyo geliştirmem gerekiyor. daha zaman var olmasına ama okul zamanı da ofise gitmekle kendi işime bakabilmek arasında sıkıştım kaldım. yapabildiğim şeyleri meslek edinmek istemiyorum, istediğim şeyleri başarılı bir şekilde sürdürebileceğimden emin olamıyorum. 

sıcaktan yıldım. bugün ofise klima ve perde takıldı. yarın ofisi ben açacağım. gittiğimde daha serin bir ofis bulmayı düşlüyorum.... bugün ofise gey bir çift geldi. bir süre gey olup olmadıklarından emin olamadım. bir süre çok saçma geldi çünkü adamlardan birini daha önce de görmüştüm, konuşmamıştım ama çok farklı bir izlenim bırakmıştı bende. sonra edindiğim izlenime göre yargıda bulunmuş olmamı çok saçma buldum, sonra saçmalıklar ofisten eve yol oldu. ayrıca gelen geçen herkesin özetle "bir fanus içindesin yaşadıkça öğreneceksin" öğütleri beni darladı. kibar, nazik, düşünceli falan olmak bir insanı gerizekalı yapmaz. ya da insan ille yaşına göre öğrenmiş olmuyor bir şeyleri. herkes götünden sallayarak konuşuyor özetle. ben yoluma bakayım.

madrid'den bildiriyorum #5

bugün madrid'de son günüm.

yarın on iki buçuk uçağıyla dönüyorum. biraz hüzün var ama staj'a göre çok da üzülmeyebilirim. bilmiyorum oralar biraz karışık eheh.

evde yine lucy'le ben kaldık bi. saat 6'da lucy'i çıkarıcam belki. akşam kızlarla buluşacağız madrid'de son geceeeğğ temalı bi şeyler.

evde şu an 3 türküz bu arada. fatih üniversitesi'nden bi kızla sevgilisi de var. iyi insanlar ama değişikler aq. daha tam nası olduklarını çözemedim zaten gerek de yok gidiyom bye. interrail yapacaklarmış. dedim önce tren saatlerine bakın. pass almakla olmuyo o işler.

madrid'de yaşadığımız en sonki bilet cezası, lucy kakasını çocuk oyun alanına yaptı diye polis çağırılmasıyla tehdit edilmemiz ve karşıdan karşıya geçerken adamın tekinin yavaş geçiyorum diye (sanırım) ispanyolca şeyler bağırmasının üzerine her şehir gibi madrid'in de suyu ısındı gibimize geldi. ama avrupalılar gerizekalı amk önermemizden güç alarak söylenen adama noabloespanyol diye bağırdım. normalde olsa bağıramazdım. yine olsa yine bağırırım.

bavulları topladım. kendime tam anlamıyla olmasa da tırevılır çantası aldım. keşke önceden alsaymışım o da ayrı mesele de eşyalar sığmayınca şimdi havaalanında problem olur diye aldım asıl. istanbul'a dönseydim gidiyor olmak kötü olmazdı o kadar gibi ama ankara'ya dönünce kötü lan. ahaha :(

şimdi dönüyorum son sınıf da olmuşuz falan vay anasını ya neler oluyor. neyse ama staj olması falan iyi bomboş bi yaza dönmek bu kadar ayın üstüne berbat olurdu. hatta stajdan sonra çalışabilirim bile. bakıcaz artık. yine de madrid bi insan olsaydı sarılırdım ehhehehe. makarna yedim. alışveriş yapmadım falan her şey bitsin diye. VAY BE GİDİYORUM YA. insan üzülüyo. neyse dönünce daha gezi yazıları paslıycam artık onlarla geçer vakit bi süre.

bu arada maymun iştahlarınızla kalitesiz işler yapmaya devam etmişsiniz en çok da ona üzülüyorum. insan twitter'a girmezken daha mutlu, öyle yapın.

madrid'den bildiriyorum #4

bu yazıyı şu anda madrid'den bile değil, madrid metrosundan yazıyorum. çümkiii yolum çok uzun. dün gece hiç uyumadım, hatta uyumadık, ferik bu sabah istanbul'a doğru yola çıktı ben de dört gün sonra dönüyorum. erasmus hakikaten de ZIRT diye geçiyormuş amk.

unutmak istemediğim için yazmak zorunda olduğum bisssüürü şey var: paris'in son yazısı, barcelona, lizbon, cascais, belem, sintra ve tabisi de madrid'de son yazıdan beri olanlar. şu anda yanımdaki çocuk bilgisayar ekranına bakıyor. okuma yazma bilse bile bi bok anlamayacağı için çok eğleniyom. küçük çılgınlıklar. 

madrid'de devam eden hayata dönelim, şu anda internetim olmadığı için en son ne yazdığımı hatırlamıyorum. ama olan biten ana şeylerden bahsedeceğim. öncelikle real madrid - atletico maçı. aslında yani MEĞERSEM, burdaki nası yazılıyor hatırlamadığım bernabeau falan gibi ünlü münlü pünlü stadda şampiyonlar ligi final maçının bedava gösterimi varmıştı. bi keresinde sınıftaki lokal öğrenci kankalarla dışarı çıktığımızda muhabbeti geçmişti ama ben çok kulak kesilmemiştim. ama ferik için konu aynı değildi be karşim. stada dev ekranlar kurup maç gösterimi yapacaklardı hemi de biletler bedavaydı. ama bundan kesin olarak maç günü haberdar olunca, biletleri karaborsaya düşmüş yirmi küsür fiyatıyla almak gerekiyordu ki YOK ARTIK AMK. öyle bi şey yapmadık. onun yerine gittik atocha'da 100 montadios'ta (belki adı yanlıştır bilemezsin) ayı gibi yeyip, sangria içip lokallerin bağırışmasıyla plazmadan izledik. hatta menü aldığımız için daha sonraları barselona'da parçalanan bi çantamız bile oldu.

asıl mesele sonrasında başladı ama. madrid'de iki adet ana su havuzu var. cibeles ve neptuno (?) maçı real madrid alınca kutlama cibeles'te oldu. çünkü neptuno atletico'nun cibeles real madrid'in kutlama yeriymişti. e tabi kimin kazandığı -en azından benim- çok da sikimizde olmayınca adeta tuttuğumuz takım yenmişçesine atletico taraftarıyla dalga geçerekten cibeles'e seyirttik. bu sırada çocuğun biri el kol yaparak donde este atletico gibi bi şeyler söyledi ki şunu demeye getiriyor: atletico taraftarı nerdesiniz amıaakoyim. 

alanda toplaşmış insan kalabalığına çok olmasa da az biraz şaşırdık ama daha çok şaşırdığımız ve hoşumuza giden şey -ki bunu maç izlerken de fark etmiştik- erkeklerden çok kadınların maç için coşkulu olmasıydı. ya da en azından öyle gibi görünüyordu bir süreliğine. alanda da durum değişmemişti kızlar bağırıp şarkılar söylerken, erkekler sadece mutlu görünüyordu. dağılımın eşitliği hoşumuza gidedursun, birden bire alana ait olmayan iki tip çarptı gözüme. bi tanesi bordo kahve karışımı deri ceket giymişti, öteki de kara kuru siyahlar içindeydi. millet sağımızdan solumuzdan geçmeye çalışırken ben de adamlardan gözümü ayırmadım ve insanlar geçerken adamın elini pantolon cebi hizasından deri ceketinin cebine kaldırıp oraya bi şey attığını gördüm. sonra beş altı adım ötemizde kalabalıkla bağırıp slogan atmaya çalışmalarını izledim yalandan. derken başka bi kızı kestiğini görüp, kıza adamın yankesici olduğunu dikkat etmesi gerektiğini söyledim. sonra başka iki çocuk adamları güzel dille kalabalığın içinden çıkmaları gerektiğine ikna etti(!) biz de iki dakika sonra insanları yararak merkeze doğru yürümeye başladık. gece çeşitli zaman aralıklarında keşke adamı gördüğümde bi şey deseydim diye üzüldüm. kendimi cüzdanı çalınan insanın yerine koyup daha da fazla üzüldüm. ama elden bi şey gelmedi tabi pek. sonra gece boyu sokaklarda dolandık, genel olarak herkes kafayı bulmuştu, atleticolular dahil.

birkaç gün sonra barselona'ya gittik zaten ama onlar başka yazının konusu. iki haftalık gezmeler dönüşü gidişime bir hafta kaldığından aylık abono'yu almamaya karar verdim, zira kendisi 40 euro. fekat. neler oldu. ferik'le lizbon dönüşü merkeze gidelim diye yola çıktık. bizim evin olduğu yer dünyanın en saçma metro düzenine sahip. anlatıyom dinle: ev b1'e dahil. b1'de de 12. hat var. okulun dahil olduğu hat. benim aylık abono her şeyi kapsıyordu dolayısıyla. merkezden tut havaalanı dahil. 12. hat için metro sur bileti var. sadece o hatta çalışıyor. bir de metro bus var, merkez bileti. ben zaten bu biletleri madrid'de bulunduğum süre içinde 1 ay falan kullandım toplamda, ona rağmen de anlamamıştım nası işlediğini. benim kafamda metro şöyle işliyodu: evden merkeze giderken metro sur bas, merkez içinde gerek olursa metro bus kullan, eve dönüşte metro sur'u tekrar bas. ikisinin toplamı 20 euro'yu geçiyor zaten. o gün de aynı şekil yola çıktık. daha dört durak gitmiştik ki metroya SEGURIDAD girdi. biletleri kontrol ediyolar, ben de olay hakikaten böyle işliyor diye gayet rahat verdim bileti. adam dedi ki "bizimle dışarı gelmeniz lazım". indik metrodan, adam dedi bu bilet olmaz 30 euro ceza ödiyceniz. yaklaşık on beş dakika falan adama evin ordaki metro istasyonunda diğer biletin satılmadığını, tek biletin o olduğunu anlatmaya çalıştım. başlangıçta 3 olan görevli 5-6 oldu. zaten ingilizce'leri ya yok ya da çat pat ne dediğini tahmin etmeye çalışıyoruz. pasaport sordular, evde dedik, ki kaç aydır burdayım bir kez pasaport sorulmadı bana. sonra dedi ki, eğer şimdi nakit öderseniz sadece 30 euro. yok eğer polis gelirse kişi başı 30. dedik biz yanlış bi şey yapmadık, suçlu değiliz, ödemeyiz, çağır polisi. o sırada bi başkası cüzdanımda abono'yu gördü. onun üstünde de pasaport numarası var. ona bakarken bi başkası o zaman polisi arıyorum konsolosluğa gidersiniz ordan dedi. e canımıza minnet amk ara dedik çağır polisi. sonra aniden polisi aramaktan vazgeçtiler. ferik'in pasaport numarası hiçbir şekilde yok ama. dedi hiç mi nakit yok dedim yok amk yoooook, kredi kartı da olur dedi, o da yok dedim. turistiz bilmiyoruz dedik. adam "turistsiniz ve paranız yok?" dedi. dedim aylardır burdayım param bitti, gidiyorum zaten. o sırada da öğrenci olduğumu söyledim arada bi yerde nası oldu hatırlamıyorum. ondan sonra aralarında en yavşak olan ve bol bol konuşanı öğrencisin ve ispanyolca bilmiyorsun???? diyerek çeşitli temel kelimeler söyledi. onları biliyorum amk dedim. sonra ispanyolca bilmiyor musun diye sordu ispanyolca e onu da anladım bilmiyorum dedim. aylardır herkes aynı şeyi söylüyor amk çocuğu herhalde öğrendik. kaldı ki fransızcaya benziyor biraz, anlaşılıyor bazı şeyler. nerden geldiniz dediler, türkiye dedik. sonra baktılar olmayacak tamamen ispanyolca olan bi makbuz yazdı, dediğine göre 5 gün içinde parayı ödememiz gerekiyomuş. yoksa ülkeden çıkamazsın dedi bana amın oğlu. ben de imzalamam ne yazdığını anlamıyorum orda dedim. benim pasaport numarasını ferit'in de pasaport numarası olduğunu zannettiği bi şeyler karaladılar. beş gün içinde bankaya yatırman lazım yoksa çıkamazsın dedi.

son olarak adama beni niye polis çağırırım diye tehdit ettin az önce açıkla şimdi diye on kere falan bağırdıktan sonra eve dönüp, ev sahibiyle konuştuk çümki kadının yan komşusu polisti. hohoh ohohoh. neyse öğrendik ki bi şey olmazmış. evsahibi sizi havaalanında alıkoyacak kadar organize değiller bişicik olmaz dedi. hatta tarihi falan değiştirin ya makbuzdaki dedi. içler rahatladı ama o sinirle bi daha çıkmadık. lucy'i gezdirdik mideyi bozmuş. her yere ishal ishal sıçtı.

şarjım bitiyo şimdilik bu kadar. eve gidince bi iki şey daha ekleyeceğim bay.

barselona'dan bildiriyorum #1

daha paris yazısını bitiremeden yeni bir şehirle karşı karşıyayız sayın seyirciler. barselona'ya iki saat önce varmış bulunmaktayız. göt düzleştiren sekiz saatlik bir yolculuk sonrası mıtteşem bir oda ve ev sahibesiyle karşılaşmamız tadından yenmez oldu. otobüs zaragoza'ya gelene kadar arapça konuştuğunu tahmin ettiğimiz bir adam tüm otobüsün kafasını sikti. bir insan dört saat telefonda ne konuşabilir AMK. neyse. gelelim öncesine, trene binecektik aslında 26'sında, gece binip sabah varacaktık. fakaaaat, treni kaçırdık. eve dönüp blablacar denedik, adamlar cevap vermedi. dolayısıyla otobüste karar kıldık. ev oldukça güzel bi yerde, paris'teki gibi değil hiç. bu arada yine yanlış metro bileti almışız gelir gelmez çakallık yapmak durumunda kaldık.. si ya